A whole new world

De voorbije weken waande ik mezelf nogal regelmatig Jasmine, het personage uit het welbekende 'Aladdin' van Disney. Ik ben er zeker van dat bij sommige Disneyfans reeds een belletje was gaan rinkelen bij het lezen van de blogtitel, maar voor de onwetenden onder jullie verklaar ik mezelf even nader. Op een gegeven moment in de film 'Aladdin' springt prinses Jasmine mee op Aladdins vliegend tapijt en komt ze zo terecht in 'a whole new world'. Om het nog verder in haar woorden te zeggen: 'a dazzling place I never knew'. Wel, zo heb ik mijn eerste weken aan de universiteit ook ervaren.

Begin september, een paar dagen na het uploaden van mijn eerste blogpost, was ik nog volop in vakantie-modus. Een reis naar Albufeira lag in  het verschiet en wat er daarna zou gebeuren, daar dacht ik bewust nog niet te veel over na. Nu, een reis met acht geweldige vriendinnen in het zonnige Portugal, waar de dag pas om 12u begint en om 5u eindigt, dat kan gewoon niet anders dan ongelooflijk hard meevallen. En meevallen deed het, meer nog zelfs, die week was ronduit fantastisch. Genieten van de laatste zorgeloze momenten van vrijheid, dat was het motto, want wat ons daarna te wachten stond...

Plots was het dan zover, de vakantie was nu ook voor mij voorbij. Even leek het alsof ze nooit zou eindigen, althans, dat werd alom gehoopt. Helaas draaide dat anders uit.
Tripjes naar IKEA werden dé momenten om naar uit te kijken, om vervolgens met een wakend oog toezicht te houden op papa die ettelijke Zweedse begrippen tot werkelijkheid bracht. Alles moest tot in de puntjes in orde zijn, afgewerkt met plantjes - vetplantjes en cactussen weliswaar, anders zou ik zeer regelmatig nieuwe plantjes moeten aanschaffen -  om mijn kotje zo gezellig mogelijk te maken. Het moest namelijk gaan voelen als een tweede thuis.

Zondag 20 september was het dan zover, tijd om afscheid te nemen van mijn grote liefde (mijn bed), mijn andere grote liefde (mijn kat) en mijn familie. Met een klein hartje vertrok ik richting Antwerpen en zwaaide ik  daar ('morituri te salutant'-style) mijn ouders uit.  Ondanks het feit dat ik net 18 ben geworden, voelde ik me die zondag terug een kleutertje dat voor het eerst naar de kleuterklas ging en aan de schoolpoort afscheid moest nemen van haar ouders. Het enige verschil was dat ik niet meer naar de kleuterklas ging, maar wel naar de universiteit. Dat klinkt toch vrij volwassen, dus zo probeerde ik me ook te gedragen. 

Na een nacht (weinig) slapen begon het dan, het fameuze studentenleven. Zoals ik al zei, ervoer ik net als Jasmine het 'a whole new world'-gevoel, maar toch net iets minder euforisch. Ik kan me namelijk niet inbeelden dat Jasmine moest kampen met ingewikkelde websites van de universiteit, onduidelijke lessenroosters en alle kleine straatjes in Antwerpen waar iemand zonder enig gevoel voor oriëntatie al eens gemakkelijk verloren loopt.
Ondanks deze kleine moeilijkheden ben ik er toch in geslaagd om mijn eerste week te overleven en zelfs al wat nieuwe mensen te leren kennen (tegen alle verwachtingen in, zo spreekt tot u een ongelooflijke doemdenker). Ook de TD's om het nieuwe jaar in te zetten en activiteiten met studentenclubs bemoeilijkten de eerste week zeker niet. 

Ondertussen zijn de lessen echt begonnen, en zo ook de lange dagen in benauwde aula's en wekelijkse bezoekjes aan McDonalds. Dat klinkt misschien niet al te positief, maar het valt (voorlopig) heus nog wel mee. Ergens in mij klinkt er soms nog wel een stemmetje dat zich vol faalangst afvraagt of ik dit alles wel zal aankunnen, maar dat overtref ik vaak met datgene waar ik al zo lang van droom. Ik droom er van om in de media terecht te komen, om als een échte journaliste te kunnen schrijven en om misschien ooit zelfs de volgende Martine Tanghe te worden. (Moest je dit ooit te lezen krijgen Martine: you rock!) Oh-zo-graag zou ik die dingen willen bereiken en juist met die hoop doe ik mijn faalangst verdwijnen. Ik weet namelijk van mezelf dat als ik iets écht wil, ik er ook alles aan doe om het te krijgen.

En dat is precies wat ik ga doen. 

(p.s.: voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=-kl4hJ4j48s )

1 september

Een dag die ik de voorbije jaren steeds met gemengde gevoelens heb beleefd.

Deze dag maakte jaar na jaar abrupt een eind aan een heerlijke periode van twee maanden, waarin vooral gefeest, geslapen en genoten werd. Een bioritme dat gedurende die twee maanden serieus geleden had, moest zich  opeens weer aanpassen aan onmenselijke schooluren. Mentaal was het dan weer moeilijk om plots terug zeven uur per dag aan schoolbanken te zitten en vervolgens 's avonds te vloeken op allerlei taken en testen.

Nu, ik sprak daarnet wel degelijk over gemengde gevoelens, niet over deprimerende. Het was namelijk ook best leuk om alle vertrouwde gezichten terug te zien in die oh-zo-vertrouwde schoolgebouwen. Naarmate de eerstejaars steeds kleiner werden, groeide het zelfvertrouwen bij hogere jaren volop. Ieder jaar, op 1 september, werd de school ietsje meer van jou en je jaargenoten. En dat gevoel, daar kon je wel aan wennen.

Dit jaar beleef ik mijn 1 september naar goede gewoonte opnieuw met gemengde gevoelens. Weliswaar om andere redenen, aangezien het zitten aan schoolbanken en wennen aan oude gewoontes geen deel meer uitmaakt van deze iconische dag.
Toch ben ik op school, met mensen die ik ondertussen graag vrienden noem. Vrienden waarmee ik ongelooflijke momenten heb beleefd op deze fantastische school.

Ik kijk om me heen met heimwee, blijdschap en een vreemd gevoel van opluchting. Het voelt namelijk goed om een hoofdstuk af te sluiten en aan een nieuw te kunnen beginnen. En toegegeven, het is ook zeker niet onprettig om alle leerlingen aan het schooljaar te zien beginnen, terwijl voor mezelf nog een goede twintig dagen vakantie in het verschiet liggen. Maar toch, zes intense jaren vol memorabele ups en downs laat je niet zomaar achter je.

De beruchte traditie van pas-afgestudeerde retoricanen is daarom iets waar ik enorm dankbaar voor ben. Iedereen krijgt namelijk een kans om voor een laatste keer nog eens deftig afscheid te nemen. En met deftig, bedoel ik ook deftig. De nacht van 31 augustus op 1 september wordt namelijk op de ligwei van het college doorgebracht. Een kampvuur, sfeer en drank ontbreken hier dan ook zeker niet...

's Ochtends staat iedereen vroeg op (of stoppen anderen simpelweg met feesten) om te kijken naar leerlingen die aankomen, leerkrachten nog eens aan te spreken en voor een allerlaatste keer nog eens de macht van de (geef toe, toch wel beste) retorica te laten voelen. Geloof me maar wanneer ik zeg dat we genoten hebben.

Zo sluit ik dan met deze memorabele 1 september het hoofdstuk 'middelbare school' officieel af. Een hoofdstuk waaraan ik nog vaak zal terugdenken met een goed gevoel en ongetwijfeld veel heimwee. Maar ik ben nu klaar voor een nieuw hoofdstuk, één dat ongetwijfeld minstens even bangelijk zal zijn als het vorige.