Dat heet dan gelukkig zijn

Al een aantal minuten lig ik te staren op deze blanco pagina, zoekend naar een perfecte zin om een blogpost mee te openen. Het is dan ook al even geleden dat ik me nog op deze pagina bevond, zo'n heel semester als ik me niet vergis. Minder dan een week van nu starten de examens namelijk, de laatste hobbelige weg naar een maand van zonnige verlossing... Mijn laatste blogpost dateert van in december, de  periode vlak voor de kerstexamens. Misschien ligt het aan mij, maar ik merk hier enige consensus op. Het begint er op te lijken dat ik het studeren voor deze ietwat belangrijke weken steevast tracht te negeren en tracht te vervangen door een meer amusante activiteit, eentje die liefst nog wat tijd in beslag neemt ook. Ik stel voor dat we dit feit gezamenlijk verder negeren en deze productieve fase van mijn uitstelgedrag niet onderbreken. 

Sinds december bestaat de enige activiteit op deze pagina dus uit een hoogstwaarschijnlijk verwarde Australiër die hier per ongeluk terecht is gekomen en nog een andere verdwaalde ziel uit Portugal (bedankt om mijn blog, al dan niet bewust, even te checken guys). Het zijn namelijk een paar drukke maanden geweest waarin ik niet veel tijd kon opbrengen voor het bloggen. Jazeker, af en toe heb ik wel eens de tijd gehad om de digitale inkt wederom te laten vloeien, maar eerlijk gezegd heb ik daar tot op heden nog geen seconde aan gedacht. 

Jammer, zullen sommigen (hopelijk?) denken. Maar toch ben ik daar blij om. De voorbije maanden waren namelijk zo'n maanden waaraan ik als rimpelig oudje vol heimwee, zuchtend aan zal terugdenken. Ik heb letterlijk geleefd in het moment, zoals ze dat zeggen. Net zoals je niet al te veel foto's maakt wanneer je je écht rot amuseert, had ik geen behoefte om mijn ervaringen neer te typen en met de rest van de wereld te delen. Juist het gezelschap dat bij me was en mezelf waren voldoende.

Het begon in februari, vlak na de eerste examenperiode. Het tweede semester was gestart, de eenzame periode van opsluiting en donkere leegte was voorbij en het feesten kon terug beginnen. 

In maart was daar dan de kiesweek, een week waarin alle opkomende praesidia aan de Universiteit zich kunnen voorstellen en er alles aan doen om door de studenten verkozen te worden. Ik heb het enorme geluk gehad hier deel van te mogen uitmaken als opkomend redactor van ons team Bombeiros. Dit team leeft nu verder onder de welbekende naam PSW, het praesidium van de faculteit Sociale Wetenschappen aan de Universiteit Antwerpen. Deel uitmaken van zo'n  geweldig team met stuk voor stuk prachtige mensen, is ongetwijfeld het beste wat me dit schooljaar is overkomen. Ook bleek de kiesweek slechts het startschot te zijn van een reeks ongelooflijke weken, vol fantastische activiteiten in gezelschap van de meest fantastische mensen. 

Als redactor heb ik dan weer de kans gekregen om een tweewekelijks faculteitskrantje te maken, met behulp van twee toffe girls. Ik heb de pen dus niet helemaal neergelegd de voorbije maanden. In plaats daarvan heb ik ze gebruikt om mijn kinderdroom enigszins in vervulling te laten gaan door dingen te schrijven, publiceren en te laten lezen door andere mensen dan mijn twee liefhebbende ouders.

Ik kan haast niet geloven hoe snel dit schooljaar voorbij is gevlogen. Als ik nu mijn tweede blogpost teruglees waarin ik beschrijf hoe nieuw alles is, en als ik dan terugdenk aan hoe onzeker ik me toen heb gevoeld, verschijnt er een enorme glimlach op mijn gezicht. Dit schooljaar heb ik de meest fantastische vrienden leren kennen. Mensen die ik reeds lange tijd van ziens kende, zijn nu de mensen waaraan ik alles kan vertellen en de meest zotte momenten mee beleef. Gloednieuwe gezichten die ik eind september nauwelijks herkende, zijn nu vertrouwde gezichten geworden die ik niet meer uit mijn leven zou kunnen missen. 

Nog nooit in mijn achttienjarig bestaan (note: bijna negentien) heb ik me zo goed in mijn vel gevoeld. Ik ben meer zelfzeker dan ooit en heb een (misschien iets te grote) "I don't care what they think"-attitude. Dat heet dan gelukkig zijn, zou Ann Christy zeggen. En ik kan je vertellen, het is niet echt zoals een deur die plots opengaat, maar het maakt me wel blij. Heel blij.

A whole new world

De voorbije weken waande ik mezelf nogal regelmatig Jasmine, het personage uit het welbekende 'Aladdin' van Disney. Ik ben er zeker van dat bij sommige Disneyfans reeds een belletje was gaan rinkelen bij het lezen van de blogtitel, maar voor de onwetenden onder jullie verklaar ik mezelf even nader. Op een gegeven moment in de film 'Aladdin' springt prinses Jasmine mee op Aladdins vliegend tapijt en komt ze zo terecht in 'a whole new world'. Om het nog verder in haar woorden te zeggen: 'a dazzling place I never knew'. Wel, zo heb ik mijn eerste weken aan de universiteit ook ervaren.

Begin september, een paar dagen na het uploaden van mijn eerste blogpost, was ik nog volop in vakantie-modus. Een reis naar Albufeira lag in  het verschiet en wat er daarna zou gebeuren, daar dacht ik bewust nog niet te veel over na. Nu, een reis met acht geweldige vriendinnen in het zonnige Portugal, waar de dag pas om 12u begint en om 5u eindigt, dat kan gewoon niet anders dan ongelooflijk hard meevallen. En meevallen deed het, meer nog zelfs, die week was ronduit fantastisch. Genieten van de laatste zorgeloze momenten van vrijheid, dat was het motto, want wat ons daarna te wachten stond...

Plots was het dan zover, de vakantie was nu ook voor mij voorbij. Even leek het alsof ze nooit zou eindigen, althans, dat werd alom gehoopt. Helaas draaide dat anders uit.
Tripjes naar IKEA werden dé momenten om naar uit te kijken, om vervolgens met een wakend oog toezicht te houden op papa die ettelijke Zweedse begrippen tot werkelijkheid bracht. Alles moest tot in de puntjes in orde zijn, afgewerkt met plantjes - vetplantjes en cactussen weliswaar, anders zou ik zeer regelmatig nieuwe plantjes moeten aanschaffen -  om mijn kotje zo gezellig mogelijk te maken. Het moest namelijk gaan voelen als een tweede thuis.

Zondag 20 september was het dan zover, tijd om afscheid te nemen van mijn grote liefde (mijn bed), mijn andere grote liefde (mijn kat) en mijn familie. Met een klein hartje vertrok ik richting Antwerpen en zwaaide ik  daar ('morituri te salutant'-style) mijn ouders uit.  Ondanks het feit dat ik net 18 ben geworden, voelde ik me die zondag terug een kleutertje dat voor het eerst naar de kleuterklas ging en aan de schoolpoort afscheid moest nemen van haar ouders. Het enige verschil was dat ik niet meer naar de kleuterklas ging, maar wel naar de universiteit. Dat klinkt toch vrij volwassen, dus zo probeerde ik me ook te gedragen. 

Na een nacht (weinig) slapen begon het dan, het fameuze studentenleven. Zoals ik al zei, ervoer ik net als Jasmine het 'a whole new world'-gevoel, maar toch net iets minder euforisch. Ik kan me namelijk niet inbeelden dat Jasmine moest kampen met ingewikkelde websites van de universiteit, onduidelijke lessenroosters en alle kleine straatjes in Antwerpen waar iemand zonder enig gevoel voor oriëntatie al eens gemakkelijk verloren loopt.
Ondanks deze kleine moeilijkheden ben ik er toch in geslaagd om mijn eerste week te overleven en zelfs al wat nieuwe mensen te leren kennen (tegen alle verwachtingen in, zo spreekt tot u een ongelooflijke doemdenker). Ook de TD's om het nieuwe jaar in te zetten en activiteiten met studentenclubs bemoeilijkten de eerste week zeker niet. 

Ondertussen zijn de lessen echt begonnen, en zo ook de lange dagen in benauwde aula's en wekelijkse bezoekjes aan McDonalds. Dat klinkt misschien niet al te positief, maar het valt (voorlopig) heus nog wel mee. Ergens in mij klinkt er soms nog wel een stemmetje dat zich vol faalangst afvraagt of ik dit alles wel zal aankunnen, maar dat overtref ik vaak met datgene waar ik al zo lang van droom. Ik droom er van om in de media terecht te komen, om als een échte journaliste te kunnen schrijven en om misschien ooit zelfs de volgende Martine Tanghe te worden. (Moest je dit ooit te lezen krijgen Martine: you rock!) Oh-zo-graag zou ik die dingen willen bereiken en juist met die hoop doe ik mijn faalangst verdwijnen. Ik weet namelijk van mezelf dat als ik iets écht wil, ik er ook alles aan doe om het te krijgen.

En dat is precies wat ik ga doen. 

(p.s.: voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=-kl4hJ4j48s )