1 september

Een dag die ik de voorbije jaren steeds met gemengde gevoelens heb beleefd.

Deze dag maakte jaar na jaar abrupt een eind aan een heerlijke periode van twee maanden, waarin vooral gefeest, geslapen en genoten werd. Een bioritme dat gedurende die twee maanden serieus geleden had, moest zich  opeens weer aanpassen aan onmenselijke schooluren. Mentaal was het dan weer moeilijk om plots terug zeven uur per dag aan schoolbanken te zitten en vervolgens 's avonds te vloeken op allerlei taken en testen.

Nu, ik sprak daarnet wel degelijk over gemengde gevoelens, niet over deprimerende. Het was namelijk ook best leuk om alle vertrouwde gezichten terug te zien in die oh-zo-vertrouwde schoolgebouwen. Naarmate de eerstejaars steeds kleiner werden, groeide het zelfvertrouwen bij hogere jaren volop. Ieder jaar, op 1 september, werd de school ietsje meer van jou en je jaargenoten. En dat gevoel, daar kon je wel aan wennen.

Dit jaar beleef ik mijn 1 september naar goede gewoonte opnieuw met gemengde gevoelens. Weliswaar om andere redenen, aangezien het zitten aan schoolbanken en wennen aan oude gewoontes geen deel meer uitmaakt van deze iconische dag.
Toch ben ik op school, met mensen die ik ondertussen graag vrienden noem. Vrienden waarmee ik ongelooflijke momenten heb beleefd op deze fantastische school.

Ik kijk om me heen met heimwee, blijdschap en een vreemd gevoel van opluchting. Het voelt namelijk goed om een hoofdstuk af te sluiten en aan een nieuw te kunnen beginnen. En toegegeven, het is ook zeker niet onprettig om alle leerlingen aan het schooljaar te zien beginnen, terwijl voor mezelf nog een goede twintig dagen vakantie in het verschiet liggen. Maar toch, zes intense jaren vol memorabele ups en downs laat je niet zomaar achter je.

De beruchte traditie van pas-afgestudeerde retoricanen is daarom iets waar ik enorm dankbaar voor ben. Iedereen krijgt namelijk een kans om voor een laatste keer nog eens deftig afscheid te nemen. En met deftig, bedoel ik ook deftig. De nacht van 31 augustus op 1 september wordt namelijk op de ligwei van het college doorgebracht. Een kampvuur, sfeer en drank ontbreken hier dan ook zeker niet...

's Ochtends staat iedereen vroeg op (of stoppen anderen simpelweg met feesten) om te kijken naar leerlingen die aankomen, leerkrachten nog eens aan te spreken en voor een allerlaatste keer nog eens de macht van de (geef toe, toch wel beste) retorica te laten voelen. Geloof me maar wanneer ik zeg dat we genoten hebben.

Zo sluit ik dan met deze memorabele 1 september het hoofdstuk 'middelbare school' officieel af. Een hoofdstuk waaraan ik nog vaak zal terugdenken met een goed gevoel en ongetwijfeld veel heimwee. Maar ik ben nu klaar voor een nieuw hoofdstuk, één dat ongetwijfeld minstens even bangelijk zal zijn als het vorige.