Een nieuwe kerstervaring

Een  paar dagen geleden werd ik nietsvermoedend wakker. Met een licht ochtendhumeur slaagde ik er in mezelf uit bed te tillen en me tot aan de ontbijttafel te slepen. Nog steeds geen vuiltje aan de lucht, tot ik het startscherm van mijn gsm wat beter bekeek en de beruchte datum zag staan: 6 DECEMBER. Met een schok drong datgene tot me door dat ik al van kinds af aan heb geleerd, namelijk dat 6 december de verjaardag is van Sinterklaas.

Op datzelfde moment besefte ik ook dat er in de verste verte geen chocolade mannetjes te bespeuren waren, hoogstwaarschijnlijk één van de redenen dat het belang van deze dag me helemaal was ontgaan (excuseer, Sinterklaas). Met een lichte teleurstelling wendde ik me tot mijn ouders, die me wisten te vertellen dat ze "nog niet langs de bakker zijn kunnen gaan en er 's middags wel zullen passeren". Nu ja, tot zover het mysterie rond Sinterklaas; de goede man die snoepgoed achterlaat na zijn nachtelijk bezoekje aan het huis van ieder kind...

Maar bon, eigenlijk ging mijn enthousiasme die dag niet zozeer over Sinterklaas. Het ging me meer om het feit dat het vanaf 6 december in heel Vlaanderen sociaal aanvaard wordt een kerstboom in huis te halen. Stiekem wachtte ik hier al sinds begin november op. Mijn playlist vol kerstliedjes had ik al heimelijk plat gespeeld en in gedachten was ook mijn kot reeds mooi versierd. U kan zich dan wel voorstellen hoe het voelde om de volgende dag eindelijk die kerstboom te zien pronken in de woonkamer. De zevende hemel was voor een tijdje de enige plek waar ik nog vertoefde.

Jammer genoeg zal de kerstperiode er voor mij dit jaar ietwat anders uitzien. Kerstvakantie betekent vanaf nu namelijk niet meer 'luieren, feesten en genieten', maar eerder 'afzien, studeren en wenen'. Jazeker, u voelt het al aankomen: 'den blok'. Hoe ik dit zal overleven is me voorlopig nog een raadsel. De kerstperiode is namelijk één van de gelukkigste periodes, waarin gezellig samenzijn centraal staat. Maar hoezeer ik dit ook in ere zou willen houden, vrees ik dat vanaf dit jaar 'zich opsluiten in een donker hol' centraal zal staan.

U merkt het, ik stel me de komende maanden nogal negatief voor. Ik hoop echter dat het allemaal wat beter zal meevallen dan wat sommigen verkondigen. Met een beetje geluk zal ik kerstmis met een gerust hart kunnen vieren én zullen mijn examens nog eens meevallen ook! (Eh, liefste Kerstman... alsjeblieft?)

Ach ja, momenteel laat ik het op me afkomen en zie ik wel hoe het me afgaat. Eén ding weet ik zeker, dat is dat ik me volledig ga smijten en mijn best ga doen om van de zomervakantie wél te kunnen genieten! 

Doopweek

Doopweek. Het bloed trekt bij sommigen al weg uit het gezicht bij het horen van dit woord, terwijl andermans hart dan weer spontaan begint te kloppen van opwinding.

De meningen over studentendopen zijn nog steeds gemengd, vooroordelen zetten vaak een bepalende toon en horrorverhalen blijven de ronde doen. Ikzelf kan u echter met een oprechte fierheid melden dat ik me de voorbije week heb laten dopen. 

Wees niet gevreesd, ik ben niet plots veranderd in een  marginaal schepsel dat leeft van carapils en hondenbrokken. Ik ben niet vernederd geweest tot tranen toe. Ik ben niet in een  ziekenhuis beland en ik heb ook geen vieze ziekte opgelopen. Helaas zijn dit bij velen gedachten die al snel opspelen bij het horen over 'den doop'. Ik ga dan ook niet beweren dat er nog nooit incidenten  zijn geweest door een uit de hand gelopen doop. Ook weet ik dat er  nog steeds clubs zijn die hun grenzen, laten we zeggen, aftasten... Toch zijn deze clubs tegenwoordig de uitzonderingen. Voor mij persoonlijk heeft het begrip 'dopen' namelijk een volledig andere betekenis gekregen.

Jezelf laten dopen bij een studentenvereniging betekent voor mij: vrienden maken, eens goed proeven (soms al te letterlijk) van het studentenleven en vooral jezelf amuseren. Zowel voor mezelf, als 'schacht' en voor doopmeesters is dit laatste een enorm belangrijk aspect van zo'n doopweek.

Misschien denk je dat alleen doopmeesters genieten van deze week, wie heeft er nu niet graag een persoonlijk slaafje dat een hele week naar je pijpen danst? Toch is het ook voor schachten de bedoeling om plezier te hebben. Je verkeert namelijk een week lang in het gezelschap van mede-schachten en doopmeesters, die je bijgevolg steeds beter leert kennen. Je bevindt je vaak in situaties waarmee je niet anders kan dan lachen, en achteraf ben je weer een levenservaring rijker.

Soms moet men ook de ironie van bepaalde situaties kunnen inzien. Buitenstaanders of

ook schachten zelf kunnen namelijk vaak wel eens verkeerde conclusies trekken wanneer een 'strenge doopmeester' al roepend bevelen staat uit te delen. Wat je dan vooral moet onthouden is dat dit alles deel uitmaakt van een soort rollenspel. De studenten die één week per jaar eens gezag kunnen tonen als doopmeester, staan in het dagelijkse leven heus niet tegen alles en iedereen bevelen uit te delen of onsmakelijke pintjes op te dringen (mijn excuses aan de pintjes-liefhebbers, maar minder dan een week na mijn doop ligt het begrip 'pintje' nogal gevoelig; letterlijk en figuurlijk). Bij velen was het ook zo dat de 'strenge doopmeesters' (vaak ook met een korrel zout te nemen) 's avonds gewoon een gezellige bende vormden waarmee je eens goed kon lachen. 

Al bij al kan ik besluiten dat ik, samen met nog zo'n zestig anderen, deel heb uitgemaakt van een geweldige week. Constant ben ik vergezeld geweest door de meest fantastische mensen.

Weliswaar was deze week gevuld met zowel ups als downs, zal mijn ondertussen overgevoelige maag een beetje rust kunnen gebruiken en ontbreekt een groot slaaptekort er ook niet aan. Toch was dit alles de ervaring dubbel en dik waard, evenals de herinneringen die me nog lang bij zullen blijven. Ik ben enorm blij dat ik, na lang twijfelen, toch de keuze heb gemaakt om mezelf in te schrijven. Zo ook kan ik een doopweek zeker aanraden aan elke student.

P.S.: Nog even een shoutout naar PSW, mijn doopmeesters en mede-schachtjes. Bedankt om mijn verwachtingen van den doop te overtreffen!

P.P.S.: Bij deze ook mijn oprechte excuses aan alle onschuldige zielen die ik heb lastiggevallen op de Meir met veel te dure wafels, kauwgompakjes, Capri-Suns of dergelijke... 

A whole new world

De voorbije weken waande ik mezelf nogal regelmatig Jasmine, het personage uit het welbekende 'Aladdin' van Disney. Ik ben er zeker van dat bij sommige Disneyfans reeds een belletje was gaan rinkelen bij het lezen van de blogtitel, maar voor de onwetenden onder jullie verklaar ik mezelf even nader. Op een gegeven moment in de film 'Aladdin' springt prinses Jasmine mee op Aladdins vliegend tapijt en komt ze zo terecht in 'a whole new world'. Om het nog verder in haar woorden te zeggen: 'a dazzling place I never knew'. Wel, zo heb ik mijn eerste weken aan de universiteit ook ervaren.

Begin september, een paar dagen na het uploaden van mijn eerste blogpost, was ik nog volop in vakantie-modus. Een reis naar Albufeira lag in  het verschiet en wat er daarna zou gebeuren, daar dacht ik bewust nog niet te veel over na. Nu, een reis met acht geweldige vriendinnen in het zonnige Portugal, waar de dag pas om 12u begint en om 5u eindigt, dat kan gewoon niet anders dan ongelooflijk hard meevallen. En meevallen deed het, meer nog zelfs, die week was ronduit fantastisch. Genieten van de laatste zorgeloze momenten van vrijheid, dat was het motto, want wat ons daarna te wachten stond...

Plots was het dan zover, de vakantie was nu ook voor mij voorbij. Even leek het alsof ze nooit zou eindigen, althans, dat werd alom gehoopt. Helaas draaide dat anders uit.
Tripjes naar IKEA werden dé momenten om naar uit te kijken, om vervolgens met een wakend oog toezicht te houden op papa die ettelijke Zweedse begrippen tot werkelijkheid bracht. Alles moest tot in de puntjes in orde zijn, afgewerkt met plantjes - vetplantjes en cactussen weliswaar, anders zou ik zeer regelmatig nieuwe plantjes moeten aanschaffen -  om mijn kotje zo gezellig mogelijk te maken. Het moest namelijk gaan voelen als een tweede thuis.

Zondag 20 september was het dan zover, tijd om afscheid te nemen van mijn grote liefde (mijn bed), mijn andere grote liefde (mijn kat) en mijn familie. Met een klein hartje vertrok ik richting Antwerpen en zwaaide ik  daar ('morituri te salutant'-style) mijn ouders uit.  Ondanks het feit dat ik net 18 ben geworden, voelde ik me die zondag terug een kleutertje dat voor het eerst naar de kleuterklas ging en aan de schoolpoort afscheid moest nemen van haar ouders. Het enige verschil was dat ik niet meer naar de kleuterklas ging, maar wel naar de universiteit. Dat klinkt toch vrij volwassen, dus zo probeerde ik me ook te gedragen. 

Na een nacht (weinig) slapen begon het dan, het fameuze studentenleven. Zoals ik al zei, ervoer ik net als Jasmine het 'a whole new world'-gevoel, maar toch net iets minder euforisch. Ik kan me namelijk niet inbeelden dat Jasmine moest kampen met ingewikkelde websites van de universiteit, onduidelijke lessenroosters en alle kleine straatjes in Antwerpen waar iemand zonder enig gevoel voor oriëntatie al eens gemakkelijk verloren loopt.
Ondanks deze kleine moeilijkheden ben ik er toch in geslaagd om mijn eerste week te overleven en zelfs al wat nieuwe mensen te leren kennen (tegen alle verwachtingen in, zo spreekt tot u een ongelooflijke doemdenker). Ook de TD's om het nieuwe jaar in te zetten en activiteiten met studentenclubs bemoeilijkten de eerste week zeker niet. 

Ondertussen zijn de lessen echt begonnen, en zo ook de lange dagen in benauwde aula's en wekelijkse bezoekjes aan McDonalds. Dat klinkt misschien niet al te positief, maar het valt (voorlopig) heus nog wel mee. Ergens in mij klinkt er soms nog wel een stemmetje dat zich vol faalangst afvraagt of ik dit alles wel zal aankunnen, maar dat overtref ik vaak met datgene waar ik al zo lang van droom. Ik droom er van om in de media terecht te komen, om als een échte journaliste te kunnen schrijven en om misschien ooit zelfs de volgende Martine Tanghe te worden. (Moest je dit ooit te lezen krijgen Martine: you rock!) Oh-zo-graag zou ik die dingen willen bereiken en juist met die hoop doe ik mijn faalangst verdwijnen. Ik weet namelijk van mezelf dat als ik iets écht wil, ik er ook alles aan doe om het te krijgen.

En dat is precies wat ik ga doen. 

(p.s.: voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=-kl4hJ4j48s )

1 september

Een dag die ik de voorbije jaren steeds met gemengde gevoelens heb beleefd.

Deze dag maakte jaar na jaar abrupt een eind aan een heerlijke periode van twee maanden, waarin vooral gefeest, geslapen en genoten werd. Een bioritme dat gedurende die twee maanden serieus geleden had, moest zich  opeens weer aanpassen aan onmenselijke schooluren. Mentaal was het dan weer moeilijk om plots terug zeven uur per dag aan schoolbanken te zitten en vervolgens 's avonds te vloeken op allerlei taken en testen.

Nu, ik sprak daarnet wel degelijk over gemengde gevoelens, niet over deprimerende. Het was namelijk ook best leuk om alle vertrouwde gezichten terug te zien in die oh-zo-vertrouwde schoolgebouwen. Naarmate de eerstejaars steeds kleiner werden, groeide het zelfvertrouwen bij hogere jaren volop. Ieder jaar, op 1 september, werd de school ietsje meer van jou en je jaargenoten. En dat gevoel, daar kon je wel aan wennen.

Dit jaar beleef ik mijn 1 september naar goede gewoonte opnieuw met gemengde gevoelens. Weliswaar om andere redenen, aangezien het zitten aan schoolbanken en wennen aan oude gewoontes geen deel meer uitmaakt van deze iconische dag.
Toch ben ik op school, met mensen die ik ondertussen graag vrienden noem. Vrienden waarmee ik ongelooflijke momenten heb beleefd op deze fantastische school.

Ik kijk om me heen met heimwee, blijdschap en een vreemd gevoel van opluchting. Het voelt namelijk goed om een hoofdstuk af te sluiten en aan een nieuw te kunnen beginnen. En toegegeven, het is ook zeker niet onprettig om alle leerlingen aan het schooljaar te zien beginnen, terwijl voor mezelf nog een goede twintig dagen vakantie in het verschiet liggen. Maar toch, zes intense jaren vol memorabele ups en downs laat je niet zomaar achter je.

De beruchte traditie van pas-afgestudeerde retoricanen is daarom iets waar ik enorm dankbaar voor ben. Iedereen krijgt namelijk een kans om voor een laatste keer nog eens deftig afscheid te nemen. En met deftig, bedoel ik ook deftig. De nacht van 31 augustus op 1 september wordt namelijk op de ligwei van het college doorgebracht. Een kampvuur, sfeer en drank ontbreken hier dan ook zeker niet...

's Ochtends staat iedereen vroeg op (of stoppen anderen simpelweg met feesten) om te kijken naar leerlingen die aankomen, leerkrachten nog eens aan te spreken en voor een allerlaatste keer nog eens de macht van de (geef toe, toch wel beste) retorica te laten voelen. Geloof me maar wanneer ik zeg dat we genoten hebben.

Zo sluit ik dan met deze memorabele 1 september het hoofdstuk 'middelbare school' officieel af. Een hoofdstuk waaraan ik nog vaak zal terugdenken met een goed gevoel en ongetwijfeld veel heimwee. Maar ik ben nu klaar voor een nieuw hoofdstuk, één dat ongetwijfeld minstens even bangelijk zal zijn als het vorige.