Dat heet dan gelukkig zijn

Al een aantal minuten lig ik te staren op deze blanco pagina, zoekend naar een perfecte zin om een blogpost mee te openen. Het is dan ook al even geleden dat ik me nog op deze pagina bevond, zo'n heel semester als ik me niet vergis. Minder dan een week van nu starten de examens namelijk, de laatste hobbelige weg naar een maand van zonnige verlossing... Mijn laatste blogpost dateert van in december, de  periode vlak voor de kerstexamens. Misschien ligt het aan mij, maar ik merk hier enige consensus op. Het begint er op te lijken dat ik het studeren voor deze ietwat belangrijke weken steevast tracht te negeren en tracht te vervangen door een meer amusante activiteit, eentje die liefst nog wat tijd in beslag neemt ook. Ik stel voor dat we dit feit gezamenlijk verder negeren en deze productieve fase van mijn uitstelgedrag niet onderbreken. 

Sinds december bestaat de enige activiteit op deze pagina dus uit een hoogstwaarschijnlijk verwarde Australiër die hier per ongeluk terecht is gekomen en nog een andere verdwaalde ziel uit Portugal (bedankt om mijn blog, al dan niet bewust, even te checken guys). Het zijn namelijk een paar drukke maanden geweest waarin ik niet veel tijd kon opbrengen voor het bloggen. Jazeker, af en toe heb ik wel eens de tijd gehad om de digitale inkt wederom te laten vloeien, maar eerlijk gezegd heb ik daar tot op heden nog geen seconde aan gedacht. 

Jammer, zullen sommigen (hopelijk?) denken. Maar toch ben ik daar blij om. De voorbije maanden waren namelijk zo'n maanden waaraan ik als rimpelig oudje vol heimwee, zuchtend aan zal terugdenken. Ik heb letterlijk geleefd in het moment, zoals ze dat zeggen. Net zoals je niet al te veel foto's maakt wanneer je je écht rot amuseert, had ik geen behoefte om mijn ervaringen neer te typen en met de rest van de wereld te delen. Juist het gezelschap dat bij me was en mezelf waren voldoende.

Het begon in februari, vlak na de eerste examenperiode. Het tweede semester was gestart, de eenzame periode van opsluiting en donkere leegte was voorbij en het feesten kon terug beginnen. 

In maart was daar dan de kiesweek, een week waarin alle opkomende praesidia aan de Universiteit zich kunnen voorstellen en er alles aan doen om door de studenten verkozen te worden. Ik heb het enorme geluk gehad hier deel van te mogen uitmaken als opkomend redactor van ons team Bombeiros. Dit team leeft nu verder onder de welbekende naam PSW, het praesidium van de faculteit Sociale Wetenschappen aan de Universiteit Antwerpen. Deel uitmaken van zo'n  geweldig team met stuk voor stuk prachtige mensen, is ongetwijfeld het beste wat me dit schooljaar is overkomen. Ook bleek de kiesweek slechts het startschot te zijn van een reeks ongelooflijke weken, vol fantastische activiteiten in gezelschap van de meest fantastische mensen. 

Als redactor heb ik dan weer de kans gekregen om een tweewekelijks faculteitskrantje te maken, met behulp van twee toffe girls. Ik heb de pen dus niet helemaal neergelegd de voorbije maanden. In plaats daarvan heb ik ze gebruikt om mijn kinderdroom enigszins in vervulling te laten gaan door dingen te schrijven, publiceren en te laten lezen door andere mensen dan mijn twee liefhebbende ouders.

Ik kan haast niet geloven hoe snel dit schooljaar voorbij is gevlogen. Als ik nu mijn tweede blogpost teruglees waarin ik beschrijf hoe nieuw alles is, en als ik dan terugdenk aan hoe onzeker ik me toen heb gevoeld, verschijnt er een enorme glimlach op mijn gezicht. Dit schooljaar heb ik de meest fantastische vrienden leren kennen. Mensen die ik reeds lange tijd van ziens kende, zijn nu de mensen waaraan ik alles kan vertellen en de meest zotte momenten mee beleef. Gloednieuwe gezichten die ik eind september nauwelijks herkende, zijn nu vertrouwde gezichten geworden die ik niet meer uit mijn leven zou kunnen missen. 

Nog nooit in mijn achttienjarig bestaan (note: bijna negentien) heb ik me zo goed in mijn vel gevoeld. Ik ben meer zelfzeker dan ooit en heb een (misschien iets te grote) "I don't care what they think"-attitude. Dat heet dan gelukkig zijn, zou Ann Christy zeggen. En ik kan je vertellen, het is niet echt zoals een deur die plots opengaat, maar het maakt me wel blij. Heel blij.